The Fillitator

Prolog
''Mknący przez jałową glebę życia. Wojownik walczący o prawdę. W przeszłości stracił wszystko, całe swoje życie. Od tego czasu się zmienił. Chłód bijący z jego nigdy nie uśmiechniętej, pozbawionej jakichkolwiek emocji twarzy i zamrażające spojrzenie. Oczy, w których widać smutek, cierpienie i gniew zarazem. Blada postać owinięta w czarne jak śmierć szaty. To wszystko, co pozostało po wesołym, szczęśliwym, młodym mężczyźnie, któremu zabrano rzecz najcenniejszą w jego życiu.''

''Był przestępcą ściganym przez prawo. Był mordercą zabijającym ludzi. Kierował się też przy tym chęcią zemsty. Lecz robił to, co uważał za słuszne. A to co robił było słuszne. Nie bacząc na konsekwencje, czynił dobro. Zabijał niesprawiedliwych ludzi. Wolny golem, który przemierzał galaktyke i wyplewiał ją ze zła. Aż w końcu jego zemsta się dopełniła. Nie chciał być bohaterem, a nim został. Nie chciał pieniędzy, a zyskał fortunę. Nie chciał sławy, a wieść o nim docierała do najdalszych zakątków wszechświata. Jedyne, co chciał, to odzyskać to, co stracił. A tego odzyskać nie mógł.''

''Jestem cieniem. Pewnego dnia mroki za twoimi plecami się poruszą. Dorwie cię szpon z nicości. Już jest za późno, nie ma ucieczki. Nikt cie nie obroni, nic mnie nie powstrzyma. Dopadnę cię, a potem cierpieć będziesz i umierać powolną śmiercią. A wtedy moja zemsta dopełni się. Strzeż się, albowiem twój koniec jest bliski...''

Jestem zabójcą.

Jestem Fillitatorem.


 * Lord Prosecutor **

Fillitator - Dług Spłacony
Król wstał z tronu w zdziwieniu. Zabójca kroczył przez salę tronową zbliżając się do niego.

Przez wielkie półokrągłe okna padało czerwone światło. Słońce zachodziło na tle łysych wzgórz, barwiąc wszystko na pomarańczowo. Do sali tronowej dostawały się promienie zachodzącego słońca, które oświetlały wnętrze.

Król August wiedział, że nie ma już ucieczki, że śmierć się zbliża. Nikt mu już nie pomoże. Co go będzie czekało po śmierci? To z jego powodu wybuchła ta wojna. Czy zasługuje na szczęście wieczne, czy na potępienie? To przecież nie moja wina że wtedy, na Eoli generał Reash mnie w to wciągnął — Próbował się w myślach usprawiedliwić, ale i tak miał swoje na sumieniu.

Zabójca stanął zaraz przed królem. Nastała chwila ciszy, gdy postacie patrzyły sobie w oczy. Chwila ta wydawała się na króla wiecznością. Widział w jego oczach śmierć, nienawiść i... smutek.

Wreszcie Fillitator gwałtownym ruchem w ułamku sekundy chwycił Augusta za gardło. Zmusił go do padnięcia na kolana przed nim.

— Krew na twoich dłoniach, królu śmierci — rzekł półszeptem Fillitator.

Wpatrywał się w oczy bezbronnego króla, po czym odepchnął go. Król padł na posadzkę i leżał na plecach. Gwałtownie wstał i obejrzał się w tył — droga ucieczki się skończyła. Przyległ do ściany na końcu sali tronowej, a zabójca kroczył wolnym krokiem w jego stronę.

Wkońcu stanął przed nim.

— Kto cię nasłał? Imperium?! — krzyknął król.

— Nie. Nasłały mnie dusze zmarłych, których zabiłeś — mówił charakterystycznym dla siebie mrocznym głosem. — Pragną zemsty. Pragną krwi. Pragną twojej śmierci.

— Beze mnie Eolia popadnie w chaos, a Imperium wygra i zniszczy wszystko to, o co walczyliśmy! Nie mogę umrzeć!

— Dość długo trwała już ta wojna. Pochłonęła życia milionów ludzi, nie tylko żołnierzy. Sześćdziesiąt lat wojny... Sześćdziesiąt. Jeszcze ci mało?

— Jeśli zginę to moi ludzie cię powieszą — próbował się ocalić groźbą król.

— Jesteś słaby, królu. Boisz się śmierci... rozumiem cię. Wiem, co cię tam czeka. Staniesz przed Bogiem, a on cię zapyta "kto zabił tych ludzi?" wskazując na stojące za nim tłumy. Co odpowiesz?

— Słuchaj... W skarbcu mam ukryte tony złota. Jeśli chcesz — będą twoje — August próbował tym sposobem przekupić Fillitatora.

— Gardzę twoim złotem. To co wyrządziłeś mi, i innym nie sposób ci wynagrodzić.

— Kim jesteś?! Co ja ci takiego zrobiłem?

— Ja? Moja tożsamość umarła. Umarła paręnaście lat temu na Werdaven, kiedy eoliańscy żołnierze przybyli i zaczęli mordować.

— Eoliańscy żołnierze nie są mordercami...

— Widzisz, a jednak! — po raz pierwszy użył głosu innego niż mroczny.

— Słuchaj... Mogę naprawić wszystkie szkody jakie wyrządziłem, daj mi tylko szanse! Nie zabijaj mnie, a wojna się skończy.

— Twoja szansa została ci dana dawno temu. Teraz już za późno.

— Na pewno się jakoś dogadamy...

— Dobra, królu. Czas umierać. — Fillitator wyjął nóż i pogroził mu przed twarzą. Następnie uderzył go pięścią drugiej ręki w brzuch z całej siły, a ten zwinął się z bólu. Fillitator chwycił go za gardło i rzucił na podłogę. Król leżał.

Zabójca podszedł do niego i kopnął go w twarz. Ten leżał na podłodze z roztrzaskanym nosem i jęczał z bólu. Fillitator stał w miejscu i czekał, aż ten dojdzie do siebie i wstanie.

Po chwili August wypluł krew i podniósł się.

— I co, królu? Gdzie są teraz twoi dzielni żołnierze? Jak się teraz czujesz? Kiedy cały twój świat się wali?

Obolały król wyciągnął zza pasa mały pistolecik i wycelował w Fillitatora.

Zabójca wyciągnął dłoń przed siebie i za pomocą magicznej osłony odbił wystrzelony pocisk, który spadł na ziemię wydając metaliczny dźwięk monety.

— Osobiście to chciałbym wyłupać ci oczy, ale chce byś widział, jak umierasz.

Podszedł do niego. August wyrzucił pistolet i spróbował uderzyć go pięścią. Jednak Fillitator złapał jego ramię, po czym wyłamał mu stawy.

Król bardzo głośno krzyczał z bólu. Nie mógł ruszać ramieniem. Fillitator znowu stanął przed nim z nożem w ręce.

— Moim zadaniem było tylko wysłanie twojej duszy w zaświaty, a nie torturowanie. Tym zajmą się już na miejscu. A to, co uczyniłem ci do tej chwili to nic w porównaniu z tym, co przyjdzie ci posmakować w krainie wiecznego cierpienia.

Widział w oczach króla wielki strach. Następnie powoli zatopił ostrze noża w ciele Augusta.

Król opadł martwy na ziemie.

To był koniec. Zemsta została spełniona, a zarazem wojna dobiegła końca.

Fillitator poczuł nagle ulgę na sercu. Patrzył na ciało Augusta II Wielkiego, władcy Królestwa Eolii. To on zabił Luciannę. Może nie bezpośrednio, ale to nie ma znaczenia.

Co będzie teraz? Stało się, co miało się stać.

Jego życie już nie miało celu.

Nagle do sali tronowej, w blasku zachodzącego słońca, wbiegły trzy postacie w jasnobrązowych uniformach. Ten po środku był z pewnością eoliańskim oficerem.

Żołnierze zatrzymali się i skierowali broń na Fillitatora.

Oficer wyjął szablę. Nagle zauważył ciało króla leżące w plamie krwi przed zabójcą.

— Coś ty uczynił! — krzyknął oficer.

— Dość już zabijania. Opuśćcie broń. Wojna się skończyła.

Żołnierze chwile się zastanowili, po czym oficer gestem ukazał, by przestali w niego celować.

— Wraz ze śmiercią tego człowieka — ciągnął Fillitator — wojna pomiędzy Eolią a Imperium dobiegła końca. Idźcie i powiedzcie wszystkim, że morderca zwany Augustem II Wielkim nie żyje.

Oficer się zastanowił.

— Tak jest...

Żołnierze wyszli w sali. Zabójca został sam. Szedł spokojnym krokiem przez salę i wyszedł z pałacu.