Skrawki

(Akcja dziejąca się w starożytnych ruinach jakiejś cywilizacji)

Wszedł do dużego, podłużnego pomieszczenia oświetlonego pochodniami i świecami. Na samym końcu znajdował się swego rodzaju ołtarz z kamiennym, kwadratowym stołem, na którym leżała księga.

Jednak w ołtarzu było coś nietypowego. Na samym końcu — za stołem — znajdował się położony pionowo sarkofag.

IMIĘ podszedł powoli do niego, ściskając w ręku pochodnię. Podszedł do kamiennego stołu. Z księgi biła nieznana energia. Stanął z drugiej strony, gdyż chciał się dowiedzieć, co zawiera księga.

Przetarł ręką okładkę z kurzu. Na księdze znajdował się dziwny symbol, którego IMIĘ nie rozpoznawał. Było to coś na kształt klepsydry, lub nawet sama klepsydra. Trudno powiedzieć. Pod znakiem napisane było coś w jakimś niezrozumiałym języku.

Ard Kainde zoir nuth kaar. Co to mogło znaczyć?

IMIĘ otworzył księgę.

Zdziwił się i rozczarował. Kartkował całą księgę. Nie mógł uwierzyć.

Strony były puste. Czysty papier. Nic. żadnych znaków, słów rysunków. Tylko czysty papier.

Nagle na swoim ramieniu poczuł dotyk czyjejś dłoni, jednakże dotyk był tak mroźny, jakby ktoś mu przyłożył do ramienia metal, który tkwił całą zimę w lodzie.

Gwałtownie się obrócił, przeraził się i instynktownie, lecz szybko wycofał się. Zwalił się nieumyślnie na stół, i z jękiem zebrał się i zszedł ze stołu z drugiej strony, po czym uciekł kawałek, wyciągnął swój miecz i obrócił się.

W miejscu, którym przed chwilą się znajdował, stała postać. Jednakże była przejrzysta, krystalicznie biała, i biła z niej biała poświata. To musiał być duch.

— Wu zumera wuundus loth? — Zjawa wypowiadała słowa nieznanie IMIĘ. — Ard zoire Erabedmaal. Fur zedo Blahtempoor. Daedmere ra indermus. Kalh do zoir no? — Postać przestała mówić.

— Kim jesteś? — jąkał się IMIĘ. - Nie rozumiem.

Zjawa gniewnie wdetchnęła

— Nie znasz nawet naszego języka? — Duch mówił zrozumiałym językiem. Jego głos był zimny, przesiąknięty śmiercią. — Wykazałeś się nie lada arogancją nawiedzając to miejsce.

— Kim jesteś? — Zapytał ponownie IMIĘ.

— Jestem Erabedmaal. Strażnik tego miejsca. Wytłumacz mi, śmiertelniku... Kim jesteś, by móc zakłócać harmonię tego miejsca?

— Przysłali mnie mnisi zakonu Thel'nir.

— Thel'nir... — Nazwa ta zastanowiła ducha. — Kim są Thel'nir?

— Nie zdradzają tego nigdy, zresztą nie przyszedłem tu, by dyskutować o moich nauczycielach.

— Czego chcesz? — Spytał duch.

— Przyszedłem przeczytać tą księgę. Jednak okazuje się, że jest bezwartościowa. Żadna strona nie jest zapisana.

— Bezwartościowa, śmiertelniku?! Zenitat loh Karrath! — Duch się rozgniewał. — Blahtempoor! Ta księga to Blahtempoor! Jak śmiesz tak bluźnić o Blahtempoor?!

— A więc ta księga zwie się Blahtempoor. Warto wiedzieć. Czemu nie jest zapisana?

— Nie każdemu dane jest poznać Blahtempoor, śmiertelniku. Tylko po przejściu próby możesz poznać Blahtempoor.

— Próby? O jakiej próbie mowa, duchu?

— Dero Duldorah, Dero Amzatah, Dero Zaemitah. Trzy próby. Po ich przejściu poznasz Blahtempoor.

— Zaraz. Czym tak właściwie jest Blahtempoor.

— Zenitat loh Deuse! Nie wiesz co to? Nikt ci nie powiedział?

— Nikt. Powiedz, czym jest.

— Blahtempoor, sanite zedo tempoor, święta księga czasu. Poznając Blahtempoor, poznasz przeszłość, jak i przeszłość.

— Czyli prosto mówiąć, w tej księdze piszę co się wydarzyło i co się wydarzy?

— Dokładnie. Jakie masz intencje? Co chcesz zrobić z taką wiedzą?

— Nie twoja sprawa.

— Nie, śmiertelniku, moja. Jestem Erabedmal, strażnik tej księgi! Myślisz, że gdyby każdy mógł ją poznać to byłbym potrzebny?

—

LordProsecutor (talk) 18:03, December 29, 2012 (UTC)SłowniczekLordProsecutor (talk) 18:03, December 29, 2012 (UTC) Wu zumera wuundus loth? - kto zakłuca spokój? Arl do zoir kallm. - odpowiadam na wezwanie. Arl zoire Erabedmaal - jestem Erabedmaal. Fur ze do ki Blahempoor - Strzegę księgi Blahtempoor Kalh do zoir no? - Kim jesteś? Shonduli - przepraszam Zenitat loh... - na świętego...