Znamię Przeznaczenia

Projekt, paplanina, whatever
plan (streszczenie ekstremalne)

Akcja dzieje się na Archeonie, w królestwie Enavel

Nathan przychodzi do księgarni; ma rozwaloną; wraca do domu; tam siedzą zabójcy Zakonu; zwiewa im; idzie do przyjaciela; gada z nim; idzie do Hanovgardu; dopadają go bandyci; ratuje go rycerz; idzie do starca który się okazuje być czarodziejem; mag rozwala zabójców Zakonu; Nathan poznaje swojego towarzysza, Cassandre; Nathan dowiaduje się wielu rzeczy od maga i wyrusza do katakumb gdzie ponoć jest coś co szuka Zakon i wiąże się z jego przeznaczeniem (trza ustalić i poważnie pomyśleć co i jak, po co tam idzie); w podróży spotykają bandytów; załatwiają ich (trza ustalić jak ale ma być epicko); Nathan i Cassandra przekraczają granice i wchodzą do Król. Endosanu; dochodzą do swego rodzaju Stonehenge; wchodzą do dziury; tam jest wrak promu Imperium (nie wiedzą co to jest); okazuje się że śledził ich Zakon i teraz ma ich na widelcu; [DALEJ DO USTALENIA]

Proponuje ucieczkę ich obu, ale nie wiem jak :X.

Co ma się pojawić później:

- Konfrontacja Nathana z Wielkim Mistrzem Zakonu Czarnego Ciernia (taka długa nazwa, pewno ma manię wyższości skurczybyk. To ma się dziać dopiero pod sam koniec)

- Atak cesarstwa ze Starych Lądów (nazwa cesarstwa do ustalenia, ma być tak zarąbista jak tylko można. Atak ma mieć wpływ na fabułę, zmienić zamiary głównych bohaterów)

- Oślepienie Cassandry (trzeba wymyślić jak, ale tak, żeby twarz była cała i postać jakoś przyzwoicie wyglądała, więc wyłupanie gałek odpada. Skażenia chemiczne też. Może... magia? PS. Potem za pomocą magii przywrócenie wzroku)

- Nathan naucza się podstaw Magii (drobnych sztuczek naucza go Cassandra a potem od tego maga z

Do ustalenia: - Cel podróży do tego miejsca, gdzie jest wrak promu Imperium (albo coś w tym stylu, patrz poniżej na nawias)

(ma to mieć choćby minimalny związek z oryginalną fabułą TGTH. Podpowiem, że wszystko rozgrywa się po upadku Eolii, czyli RC 1245.)

- Dokładny cel ścigania Nathana przez Zakon

(Narazie wiem tyle, że Zakon ściga Nathana bo Zakon podejrzewa, że 'ludzie z gwiazd' (Imperium, Eolia i te sprawy) naprawdę istnieją. Nathan ma być człowiekiem, który nie pochodzi z Archeonu, więc go rodzice przywieźli na Archeon jak był mały i go zostawili. Dlatego go Zakon szuka bo jest dowodem a oni skądś to wiedzą. Zakon także chce

- Imię Mistrza Zakonu

(ma być ultra-epicie)

Ważne Uwagi:

- Nathan ma umieć dobrze walczyć mieczem - Mag z Hanovgardu ma być podobny w wyglądzie do Gandalfa z LOTR - Zakon ma być ZUY - Cesarstwo ma zaatakować Tasedrę (patrz wyżej) - Królestwo Endosanu ma być agresywne - Cesarscy mają mieć wszystko mega-zarąbiste. Szczególnie nazwy. - Irjen Talkster ma zaopatrywać Zakon i być szpiegiem. - Cassandra włada magią, ale jest nowicjuszką

Prolog
Taich Noevage otworzył oczy. Był w połowie nieprzytomny. Czerwone światełko migało. Zauważył panel kokpitu. Wskaźniki oszalały, a diody awaryjne migały. Obrócił głowę w prawo. Skrzydło było podziurawione jak ser szwajcarski. Taich odzyskał świadomość. Zauważył, że krwawi. Kombinezon pilota imperialnego była cała przesiąknięta krwią. Nie wiedział jak to się stało. Popatrzył się dookoła. Zdał sobie sprawę, że jego myśliwiec kosmiczny zbliża się w szybkim tempie w stronę jakiejś planety. Taich'a strasznie bolała głowa.

W końcu sobie przypomniał. Tak. Bitwa kosmiczna nad Archeon. Jego eskadra szturmowa miała za zadanie zniszczyć silniki eoliańskiej fregaty, ale została obstrzelana przez myśliwce. Myśliwiec Taich'a został prawie trafiony z rakiety, która wybuchła obok jego myśliwca. Ale wybuchła na tyle blisko, żeby zadać poważne szkody. Wtedy Taich stracił przytomność. Zapewne uderzył się w głowę, a opiłki żelaza i szkło ze wskaźników poharatało ciało Taich'a.

Jego myśliwiec leciał bardzo szybko, bezpośrednio w stronę planety. Za szybko. Zaraz zostanie wciągnięty w atmosferę. Trzeba działać.

- Wyłącz silniki... - mówił słabym głosem, sam do siebie, przełączając przyciski. - ...ciąg wsteczny... - Niespodziewanie, po przełączeniu nastąpiło zwarcie. Poleciały iskry, a Taich'a kopnął prąd. - ...Aaa! Cholera jasna! To po mnie! - krzyknął - spróbuje wyrównać lot, zanim się spale w atmosferze. Z całej siły pociągnął drążek do siebie. Myśliwiec leniwie, bardzo powoli go słuchał.

Pojazd Taich'a prawie wchodził w atmosferę. - No dalej... Dalej! - mówił przez zęby ciągnąc drążek. Kadłub powoli się podnosił. - Jeszcze trochę... Musi się udać...

Myśliwiec w końcu podniósł się odpowiednio. Taich odetchnął. Ale to dopiero połowa sukcesu.

- świetnie... Kontrolka osłon elektrycznych działa. Muszę przekierować całą moc do osłon, inaczej się spalę... Udało się. Oby to wytrzymały.

Od spodu myśliwca zaczął się malować obłok ognia. W końcu osiągnął taki rozmiar, że przez owiewkę nie było nic widać. Myśliwiec wyglądał jak spadający meteor.

Temperatura wewnątrz myśliwca się podnosiła. Najwidoczniej osłona przepuszczała trochę ciepła. Z początku Taich nie odczuwał rosnącego ciepła, gdyż rana w ciele bolała go tak bardzo, że nie czuł nic innego. Z resztą i tak pot spływał z niego strumieniami. Lecz później - oddychając - czuł ciepłe powietrze.

- O cholera... Niedobrze. Bardzo niedobrze. - powiedział przestraszony Taich. Nie wiedział, jak długo będzie jeszcze spadał. W końcu powietrze było takie ciepłe, że trudno było oddychać.

Na szczęście, myśliwiec wszedł w atmosferę. Leciał teraz wysoko ponad gęstymi, szarymi chmurami. Były tak gęste, że prawie nie było widać przez nie lądu.

Gorące powietrze znikło. Jednak pojawił się kolejny problem z rzędu. Myśliwiec leciał z zabójczą prędkością, a ster ciężko chodził. Kadłub wyprostował się zgodnie z kierunkiem lotu myśliwca. A myśliwiec leciał pod kątem trzydziestu stopni w dół.

Taich starał się wyprostować tor lotu myśliwca do poziomu, jednak efekty były marne. Myśliwiec zaraz wleci w chmury. Najgorsze w tym wszystkim było, że Taich nie widział, co jest pod chmurami. A co, jak chmury są prawie nad powierzchnią planety? Wtedy Taich się rozbije. No ale nic nie mógł zrobić. Myśliwiec wszedł w obłoki.

Ten moment. Nic nie widać. Za dwie sekundy może zginąć, albo nie. Teraz wszystko zależało od szczęścia. Taich zacisnął zęby.

Myśliwiec wyszedł z chmury. Znalazł się pod nią. Taich przeżył. Były to ciężkie chmury deszczowe, z krórych pewno za niedługo zacznie padać. Pod Taich'em rozlegał się wielki, pokryty mgłą las iglasty. Taich musiał wylądować, ale jak? Będzie musiał lądować awaryjnie w tym lesie. Czy to przeżyje? Czy zatrzymają go grubsze drzewa, rozrywając myśliwiec?

Taich schodził coraz niżej. Leciał nad koronami drzew. Czy się rozbije? To będzie twarde lądowanie...

Myśliwiec walnął o ziemię z przerażającą siłą. Drzewa się wyłamały, a w ziemi powstała dziura. Myśliwiec sunął po ziemi z zabójczą prędkością, wyrywając drzewa i zostawiając za sobą wyrytą ziemię. Po drodze gubił różne elementy. Powoli wytracał szybkość. W końcu się zatrzymał. Zaczął się dymić białym i szarym dymem. Był od przodu cały pokryty błotem.

Nastała cisza.

Taich siedział wszczepiony w fotel pilota. Był mocno poturbowany po takim lądowaniu. Doszedł do siebie i patrzył się w dal przez chwilę, po czym powolnym ruchem odpiął i otwarł owiewkę. Próbował wyjść z myśliwca, ale opadł na ziemię. Leżał tak przez chwilę i - na resztkach sił - zaczął się czołgać w stronę najbliższego drzewa. Nie doszedł. Zatrzymał się w połowie drogi na trawie. Popatrzył się na pobojowisko. Myśliwiec, cały zmasakrowany, stał wryty w ziemię. Za nim rozciągał się długi pasy wyrytej ziemi.

Pilot obrócił się twarzą w górę. Leżał tak na trawie półprzytomny. Nagle zaczęła padać lekka mżawka. Drobne krople opadały na jego twarz.

Taich, tak patrząc o obłoki, stracił przytomność.

Część 1
Słońce pojawiło się na horyzoncie, nad lasami. Mroki nocy zostały nieznacznie rozjaśnione. Nathan Alejver zszedł z małej skałki i wkroczył na leśny trakt. Otaczały go iglaste, ciemne drzewa, między którymi widać było poranną mgiełkę. Nathan miał narzucony czarny płaszcz z założonym kapturem, ciemnobrązowe spodnie i wygodne buty. Szedł dosyć szybkim krokiem, gdyż musiał jak najwcześniej znaleźć się w miasteczku Skelkvor, w swojej księgarni. Musiał być punktualny. Słońce było coraz wyżej — a co za tym idzie — było coraz jaśniej. Słychać było śpiew porannych ptaków i szum wiatru, który poruszał drzewami.

Nathan doszedł do starego kamiennego mostu, który łączył brzegi rzeki Emst. Woda szumiała, spływając w dół strumyka, obijając się o kamienie wystające z dna. Nathan wszedł na most, zatrzymał się w połowie, oparł ramiona o popękane barierki mostu i wpatrywał się w płynącą rzekę i słuchał relaksacyjnego szumu płynącej wody. Stał tak przez jakiś czas, zapominając o rzeczywistości.

Alejver prowadził księgarnie w Skelkvor. Znajdowały się tam legendy, opowieści i wydania naukowe. Ostatnio coś mało osób kupuje książki. — rozmyślał Nathan. — Trzeba z czegoś żyć... Może dzisiaj będę miał więcej klientów? No chyba, że ten sukinsyn Talkster znowu zorganizuje "wielką promocje" i ukradnie mi klientów! Talkster był bogatym kupcem, którego interesy przyćmiewały interesy Nathana.

Irjen Talkster był bogatym kupcem, który prowadził swój sklep wielobranżowy w Skelkvor. Sprzedawał między innymi książki, co robiło Nathanowi konkurencję.

Nathan Alejver mieszkał w Cerossis. Była to mała wioska na zachodzie, którą otaczają lasy. Wioska ta była za mała, żeby prowadzić tam księgarnie i gdyby Nathan ją tam prowadził, to by zbankrutował. Więc postanowił pracować w pobliskim miasteczku Skelkvor. Musiał wyruszyć wcześnie rano, jeszcze przed świtem, żeby dojść na czas do tego miasteczka.

Nathan się ocknął, wrócił do rzeczywistości. Zdał sobie sprawę, że wpatrywał się w rzekę, rozmyślając przez paręnaście minut. — To niedobrze, stracił czas. Nathan bez zastanowienia ruszył w kierunku Skelkvor. Szedł szybkim krokiem przez leśny trakt. Słońce już wzeszło. Wiał lekki wiaterek, który złośliwie chciał strącić kaptur Nathana z jego głowy. Denerwował się, trzymając go... W końcu po co mu on? Wędrowiec dał wiatrowi za wygraną, dał mu zdmuchnąć kaptur ze swojej głowy. Wyjawiała się jego twarz. Miał ciemne włosy, niezbyt długie. Oczy niebieskie. Twarz miał gładko ogoloną. Wiatr lekko rozwiewał jego włosy.

Przez las było widać prześwit. W końcu drzewa się skończyły. Nathan kroczył teraz przez otwarte pola. Pojawiły się zarysy Skelkvor w oddali. Miasteczko to znajdowało się około pięćset metrów od lasów Vannt (do których Nathan wszedł po przekroczeniu rzeki, a wyszedł przed chwilą. Wcześniej, przed przekroczeniem rzeki, wędrował przez mniej rozległe lasy Heston). Dookoła ścieżki była wysoka trawa, sięgająca do pasa. Budynki widoczne w oddali stawały się coraz wyraźniejsze.

Miasteczko Skelkvor było niezbyt spokojnym miejscem. Na ulicach było hałaśliwie, pełno kramarzy. Miejski gwar nie ucichał nawet po późnej nocy, więc ludzie tu mieszkający mięli trudności z zaśnięciem. Cechy typowe dla większych miast, lecz Skelkvor to było tylko miasteczko.

Nathan zauważył coś dziwnego.

Nad domami unosiła się czarna smuga dymu. — To pożar? Za małe... — pomyślał Nathan — Jak dojdę to się dowiem. Wędrowiec wszedł do wioski. Wszystko wyglądało jak zawsze. Po brukowanej ulicy chodzili mieszczanie, chłopi i bogaci. Budynki były zwykle domami jednorodzinnymi, sklepami i budynkami rzemieślników. Wszystkie były budowane w takim samym stylu, charakterystycznym dla tego miasteczka: kamienne fundamenty; ściany z desek; okna proste, kwadratowe. Dachy były spadziste, z ciemnego drewna. Między domami znajdowały się udeptane ścieżki, które były odgałęzieniami od głównych, brukowanych ulic. Bliżej centrum — na którym znajdował się posąg Balduira, króla Enavel — przy ulicach, znajdowały się kramy kupców, którzy sprzedawali najrozmaitsze rzeczy. Tutaj kramów było szczególnie dużo.

Nathan kierował się w stronę swojej księgarni i — o dziwo — kierował się również w stronę dymu. Czyżby jego księgarnia się paliła? Ta myśl zaczęła martwić Nathana. Może zostawiłem świece zapalone ostatnim razem — rozmyślał — które podpalił dom? Niemożliwe... Dawno by już zgasło. A może ktoś specjalnie podpalił mi księgarnie? —Nathan coraz bardziej się martwił — Ale czemu ktoś miałby mi podpalać interes? ...Talkster? Nie. Do tego by się raczej nie posunął. W końcu i tak nie stanowię prawie żadnej konkurencji.

A może to nie z jego księgarni się dymi?

Nathan szedł udeptaną ścieżką między budynkami. Im bliżej był miejsca, z którego rozchodził się dym, tym bardziej się bał. W końcu już był pewien — to z jego księgarni się dymi! Przyspieszył kroku, poszedł jeszcze kawałek i ujrzał swoją księgarnie. Stanął jak wryty.

Księgarnia Nathana była dużym budynkiem z piętrem i strychem (pod spadzistym dachem). Ale teraz kompletnie nie przypominała jego księgarni. Okna były powybijane, a drzwi roztrzaskane. Nie stanowiły już jednej całości, lecz były wiórami, leżącymi na ziemi. Dym uchodził z jednego z okien na piętrze. Nathan przeszedł przez ramę drzwi i wszedł do środka. Panował tam chaos. Na podłodze leżały książki, wiele z nich miało wyrwane kartki, które leżały bezładnie na ziemi. Niektóre regały były wywrócone. Szkło z okien leżało na drewnianej podłodze. Kwiaty w doniczkach też zostały zrzucone: ziemia rozsypała się wszędzie dookoła, a doniczki roztrzaskały się. Parapety też były wyrwane. Biurko Nathana również nie było w całości. Leżało przewrócone, mocno obite, jakby ktoś ciął to biurko nożem.

Mimo tego chaosu widać było, że ktoś czegoś tu szukał. Ale nie mógł znaleźć i w napadzie gniewu zniszczył wszystko. Nathan już chciał iść na piętro, zobaczyć czy i tam ten ktoś był i obrócił wszystko w perzynę. Podszedł do schodów, ale się zatrzymał. Z góry zszedł wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna w kolczudze i czarną tuniką z herbem wioski Skelkvor na przodzie. Na głowie nie miał hełmu, a u pasa nosił miecz. Za nim podążało dwóch innych mężczyzn, którzy też byli podobnie ubrani. Tylko że oni mięli na głowie lekki hełm.

Przodujący podszedł do Nathana, splótł ramiona i zaczął groźnym głosem:

— Kim jesteś? Kto pozwolił ci tu wejść?

— Jestem właścicielem tej księgarni — mówił poważnie Nathan. W jego głosie była nuta gniewu, ukrytego głęboko. Nastąpiła chwilowa cisza, po czym kontynuował. — Co tu się stało? Co tu robicie?! - Nathan uwolnił cząstkę tego gniewu.

— Jestem Draiges, dowódca straży miejskiej Skelkvor. — przedstawił się wysoki mężczyzna — Przyszedłem tu, bo jak widać, było włamanie.XUODSFHKLGKSDKJFSDHFXJVHBDF

— Włamanie? Czy możesz powiedzieć coś więcej?

— To było około czwartej nad ranem. — Draiges zaczął opowiadać. — Usłyszano trzask tłuczonego szkła. Straż miejska prawie od razu znalazła się na miejscu, ale w środku już nie było przestępców. Za to na górze ktoś podpalił regał z książkami. Na szczęście pożar udało się ugasić. Jak zapewne widziałeś, jeszcze się dymi.

— Nic więcej nie wiadomo? — Spytał z zaciekawieniem Nathan.

Dowódca pokiwał przecząco, ale odpowiedział pytaniem.

— Czy tu było coś, na czym mogło komuś zależeć? Jakieś... Skarby?

— Nie. — odparł zdecydowanie Nathan. — Same książki, nic więcej. Nie wiem czemu ktoś miałby mi to zrobić... — Nathan nie był spokojny. Krople potu spływały po jego twarzy.

Przeklął. Nie Nie wiedział, co dalej począć. Stracił pracę. Z czego ma się teraz utrzymać?

— Straciłem wszystko... — powiedział Nathan z pewnego rodzaju smutkiem. Nie mógł zebrać myśli. Postanowił, że wróci do Cerossis i pocznie, co dalej.

Nathan uwielbiał czytać książki. Zawsze je czytał, kiedy miał czas wolny. Zawsze miał do nich szacunek, szczególnie do tych starych ksiąg i nie mógł pojąć, jak ktoś mógł być taki, żeby je zwyczajnie potargać i rzucić na podłogę.

Że tacy ludzie bez poszanowania dla literatury w ogóle żyją na tym świecie...

Część 2
Nathan Alejver opuścił Skelkvor i wyruszył w kierunku Cerossis, do swojej chatki. Szedł tą samą drogą, przez którą dopiero szedł do Skelkvor nie wiedząc co się stało. Nie śpieszył się, ale też nie szedł wolno. Wiatr był trochę silniejszy niż przedtem i szumiał w uszach, więc Nathan nałożył kaptur (wiatr wiał w inną stronę i nie zwiewał mu kaptura). Po przejściu mostu, który łączył brzegi rzeki Emst, wiatr zmienił kierunek i zwiał kaptur Nathana z jego głowy, teraz wiał mu w twarz.

Drzewa lasu Heston się zagęściły, a trakt rzadziej przecinał bezdrzewne polany, toteż wiatr już tak nie dokuczał.

Nathan właściwie nie mieszkał w Cerossis, a raczej koło, w leśnej chatce. Był to mały domek, gdzie odnajdywał spokój od ludzi.

Nathan stanął na rozwidleniu ścieżki. Lewa ścieżka prowadziła prosto do wioski (a przez prześwity między drzewami było widać w oddali budynki), a prawa ścieżka prowadziła na leśny trakt północnych lasów Heston, wiodący aż na góry Vessów. Nathan  skręcił w prawo, gdyż w tamtym kierunku znajdowałą się jego chatka. Był to mały domek nieopodal ścieżki, około dwieście metrów od rozwidlenia.

Nathan zawsze nosił przy sobie nóż, gdyż obawiał się wilków, które mieszkały dzieś w pobliżu Cerossis. W gospodzie słyszał, jak wilki atakują karawany i podróżnych, więc był ostrożny.

Już prawie był pod domkiem, ale coś zauważył... Przestraszył się, stanął jak wryty.

Przed jego domem stały dwie, ciemne, zakapturzone postacie. Można było zauważyć, że u sama mają przypięte miecze. Postacie nie zauważyły stojącego Nathana i rozmawiały ze sobą. Tuż obok domu stały przywiązane dwa konie, jeden obok drugiego. Oba były kasztanowej maści.

Nathan się ocknął i szybko podszedł za drzewo, żeby postacie go nie zauważyły. Niestety, jedna z nich zauważyła Nathana. Szybko coś zawołała do drugiej i wskazała ręką drzewo, za którym stał wędrowiec, po czym obie postacie dobyły swoich mieczy. Zaczęły biec w stronę Nathana.

Alejver nigdy w swoim życiu nie miał takiej sytuacji, żeby ktoś biegł na niego z mieczem z zamiarem zabójstwa.

Nathan był sparaliżowany, nie mógł się ruszyć. Chciał dobyć swojego noża, ale nie mógł poruszyć ręką. Było to wynikiem strachu, który zawładnął Nathanem.

Nagle, szczęśliwym zbiegiem okoliczności, z lasu wybiegły małe, szybkie stworzenia, których było kilka. Okazało się, że to wilki, które wybiegły zza domu Nathana. Rzuciły się na konie. Czarne postacie to zauważyły — i bez zastanowienia — zawróciły chcąc bronić swoich koniec. Na to już było za późno.

Bestie wbiły swoje kły w końskie gardła, a inne pobiegły w stronę postaci w czarnych płaszczach.

Wilki rzucił się na nie, ale szybkimi machnięciami miecza postaci przecinały bestie. Musieli być zawodowcami, mało który potrafił tak płynnie władać mieczem.

Wilki skakały do nich, po czym martwe padały an ziemie.

Nathan doszedł do siebie. Żaden wilk go nie atakował, były za bardzo zajęte walką z czarnymi postaciami. Postanowił skorzystać z okazji i runął w stronę lasu, na przełaj.

Ciemne postacie skupiały się na walce, toteż nie zauważyły uciekającego Nathana, który zniknął między drzewami.

Nathan — cały zdyszany — schował się w małym wgłębieniu pod drzewem.

Czekał tam około godziny, bojąc się wyjść. Postacie mogły go przecież szukać i wolał nie ryzykować wychodząc.

Powoli wyjrzał. Popatrzył się w kierunku swojego domu — raczej nikt go nie szukał. W sumie ciężko powiedzieć, bo jego domek był ledwie widzialny pośród drzew i z takiej odległości.

Nathan popatrzył się w przeciwnym kierunku. Dało się zauważyć prześwit między drzewami. To oznaczało, że las się tam kończy. Nathan powoli, ostrożnie poszedł w tym kierunku. Wyszedł z lasu i znalazł się na polanie. Słońce świeciło i raziło, a — już słabszy niż wcześniej — wiatr rozwiewał trawę i ochładzał twarz Nathana, którzy szedł na przełaj do Cerossis, do swojego starego przyjaciela o imieniu Alder.

Tylko u niego mógł znaleźć wsparcie.

Nathan wszedł do wioski. Była kompletnie inna niż Skelkvor. Kupcy rzadko przybywali tutaj, więc nie było straganów. Domy zostały zbudowane w całości z drewna, a uliczkami nazywano wydeptane dróżki.

Nathan szedł w kierunku małego domu na granicy wioski, w którym mieszkał Alder.

Zapukał w drewniane drzwi. Poczekał chwilkę i nagle drzwi otworzył Alder.

Był to niski mężczyzna, trochę starszy od Nathana. Mał krótką, czarną brodę i wąsy. Ubrany był w czarno-czerwoną ozdobną kurtkę i brązowe, eleganckie spodnie.

— Witaj Nathan! Stary druhu! — powiedział gościnnie przyjaciel i zapraszającym gestem wpuścił Nathana do środka.

— Witaj. Mam problem... — powiedział zmartwiony Nathan. (((s. 35 )))