Mroczne Czasy



Część I: "Kamień z serca"
Powoli uniósł głowę. Kat nałożył szubienice na jego szyje. Lord Erfold stał trochę dalej, obserwując to, co się działo na drewnianym podwyższeniu przed nim. Kat czekał na sygnał oficera, który z kolei czekał na pozwolenie Lorda. Erfold podszedł bliżej, stanął blisko skazańca, zaraz przed nim na brukowanym placu. Znajdowali się na placu miejskim. Lord Patrzył mu w oczy. Skazaniec splunął mu w twarz i krzyczał:

— Liberté! Liberté! Umrę za wolną Eolię! A wam, imperialne psy, życzę powolnej śmierci! To przez was cierpią moi bracia!

Erfold przez chwilę stał w ciszy, wpatrując się w opływającą kroplami deszczu twarz skazańca

— Zastanów się, o co walczysz. To nie my jesteśmy mordercami. Lecz wy... wy, którzy zabiliście więcej osób, niż godność ludz...

— Przestań łżeć, masz mnie, i tak umrę, mógłbyś się chociaż teraz przyznać do zbrodni!

Lord Klaudiusz Erfold opuścił wzrok, po czym — nie patrząc na skazańca — powiedział:

— Nie wiecie co czynicie...

Erfold popatrzył na Imperialnego oficera

— Kapitanie...

Kapitan zasalutował, po czym popatrzył na kata i kiwnął głową. Kat zaciągnął dźwignie.

— Liberté!!! — krzyknął skazaniec, ale jego krzyk został przerwany wyłamaniem się kręgów jego kręgosłupa.

Dowódca rebeliantów zawisł na placu miejskim w Ceronilis. Mieszkańcy się rozeszli, wojskowi również. Erfold wsiadł do promu, którym poleciał do swojego pałacu.

Część II: "Dobra Nowina"
Erfold usiadł na swoim biurku i zaczął przeglądać papiery, które tam leżały. To był ciężki dzień i Lord czytając — ziewał. Jednak miał dużo roboty i musiał podpisać jeszcze parę papierów.

Znajdował się w swoim pałacu, w swoim biurze. Była to duża, prostokątna sala, słabo oświetlona. Na zewnątrz było już ciemno, więc nie było naturalnego światła. Były trzy duże, zaokrąglone okna: dwa na jednej z dłuższych ścian, a ostatnie, trzecie za biurkiem. Wszystkie okna były zasłonięte eleganckimi szkarłatnymi firankami. Światło w pomieszczeniu dawały ozdobne lampy na suficie (które tylko bardziej mąciły w głowie Erfoldowi) i mała lampka na biurku Lorda, dzięki której widział dokumenty. Grobową ciszę, jaka zwykle panowała w sali, zagłuszał szum i stukanie deszczu, który — spadając na marmurowe parapety — wydawał charakterystyczny dźwięk.

Erfold był tak senny, że nie mógł się skupić nad tym co czyta, zatapiając się w myślach i musiał co chwilę powtarzać to, co już przeczytał.

Półtorej godziny temu Erfold był obecny na egzekucji dowódcy rebeliantów, który został przedwczoraj schwytany. Rebelianci twierdzą, że władze Imperium są niesprawiedliwe wobec Eolian i sami lepiej by sobie poradzili, gdyby rządzili.

Erfold jest przecież rdzennym Eolianinem, więc czemu go nie uznają?

Trzeba wreszcie stłumić te zamieszki... — myślał — Nie dają spokoju. Rebelianci chodzą nocami po uliczkach Ceronilis, zabijając policjantów i okradając ludzi. Są jak mrówki w piwnicy: nie da się ich wytępić, a szkodzą. Nie wiem, po co walczą. W końcu gdyby nie walczyli — byłoby spokojnie, nikt by nie narzekał.

Poza ulicznymi przestępstwami, rebelianci niszczą własność władz, dokonują gwałtów i porywają niewinnych ludzi.

Erfold się ocknął. Znowu się zamyślił... Zaczął czytać kolejny, monotonny dokument, napisany przez jakiegoś ważniaka, w którym pełno było zwrotów grzecznościowych oraz zagmatwanych, niezrozumiałych zdań. Erfold nie mógł przeczytać tego, co tam piszę. Litery rozmazywały mu się przed oczami, a jego uwaga co chwilę się skupiała na długopisie, który rozkręcił i zaraz potem skręcił... Znowu bujał w obłokach.

Istny koszmar.

Na szczęście ktoś wszedł do jego biura. Jedno skrzydło ciężkich, półokrągłych drzwi się otwarło. Do sali wszedł generał Neyk. Był to mężczyzna o srogiej twarzy, pokrytej bliznami. Miał czarne krótkie włosy. Nie miał na głowie beretu. Był w swoim granatowym mundurze generalskim, jego tułów przecinała złota wstęga, a na jego ramionach znajdowały się złote naramienniki. Liczne odznaczenia zdobiły jego pierś, a z drugiej strony znajdowało się godło: ciemnoczerwony centaur z mieczem na czarnym tle (godło 4.Legionu Imperium stacjonującego obecnie na Eolii). Na rękach miał czarne skórzane rękawiczki. Ubrane miał tradycyjne, granatowe spodnie z czarnymi lampasami i wysokie oficerskie buty.

— Lordzie... — powiedział Neyk skłaniając się. — Mam sprawę. Czy mogę przeszkodzić?

Przeszkodzić, powiadasz... — powiedział w duchu Erfold.

— Proszę mówić — odparł Erfold nie patrząc na Neyka.

— Sprawa dotyczy buntowników... — zaczął powoli Neyk — ... A mianowicie pozbycia się ich. Nasi szpiedzy zlokalizowali ich główną kryjówkę. Zniszczenie jej będzie początkiem końca zamieszek. Jutro wcześnie rano dokonamy ataku na kryjówkę.

— Dobra robota, generale Neyk. Zabiorę w tym udział — A w duchu dodał: "O jeden problem mniej"

Część III: "Magazyn Na Przedmieściach"
— Haha! Nie mogę uwierzyć, że tak łatwo dali się nabrać! — krzyknął dowódca Reash, mężczyzna w podeszłym wieku — Erfold przyjdzie tu i będzie myślał, że to faktyczna baza rebeliantów!

Znajdowali się w opuszczonym dużym magazynie na skraju miasta Ceronilis. Światło dawały neonowe okrągłe lamy zawieszone niedbale na suficie. Okna były zabudowane deskami. Gdzieniegdzie leżały kartony i skrzynie w małych grupkach. Rozmawiający rebelianci znajdowali się w małym pomieszczeniu na środku magazynu, którego ścianami były regały z szczelnie postawionymi drewnianymi skrzyniami. Na środku stał stolik i za nim krzesło, na którym siedział Reash. Dowódca miał ubraną ciemnoniebieską kurtkę i brązowe spodnie. Miał średniej długości włosy. Przed nim stał zwiadowca w Imperialnym mundurze.

— Arrondi zapozna cię później z moim planem — powiedział Reash wstając — Na razie znajdź mi jakiś telewizor i przynieś go do kwater na tyłach, tam gdzie są inni dowódcy rebelii. Arrondi powie ci, po co telewizor. — Tak jest, generale! — zwiadowca zasalutował i wyszedł z sali.

Generał Reash szedł przez magazyn do małego pokoiku na tyłach, gdzie byli inni przywódcy rebelii. Po drodze generał mijał rebeliantów, którzy chodzili, stali lub siedzieli. Byli ubrani na cywila, niektórzy nosili części Imperialnego munduru, takie jak kurtka, czapka czy buty. Każdy rebeliant miał przy sobie jakąś broń (zwykle była to broń zabrana policjantom).

Reash wszedł do pokoiku na tyłach i zamknął za sobą drzwi. W środku nie było wcale cieplej niż w innych częściach magazynu, czego Reash się nie spodziewał. W środku stali przywódcy, który też byli ubrani na cywila. Siedzieli przy małym drewnianym kontenerze symulującym stolik

— Generale Reash, wszystko jest tak jak zaplanowaliśmy — zaczął Arrondi, mały człowieczek z brązowymi wąsami — Za dwie godziny będzie tu oddział szturmowy Imperium. Co robimy?

— Przygotowaliście pułapkę, tak, jak prosiłem? — Zapytał Reash

— Tak, generale — odparł cienkim głosem łysy dowódca Sabineaux. — Co zrobimy, jak już przeciągniemy Lorda Erfolda na swoją stronę?

— Wtedy, mój drogi dowódco, nastanie kres tyranii na Eolii.

Część IV: "Pierwsza Krew"
Niedaleko starego, na pozór opuszczonego magazynu podjechały dwie ciężarówki. Było wcześnie rano, ale już jasno. W powietrzu unosiła się lekka mgła i było dosyć zimno. Z ciężarówek wyszły dwa oddziały jednostek szturmowych Imperium. Byli to dobrze wytrenowani żołnierze, w czarnych mundurach, hełmach i kominiarkach gotowi do starcia z rebeliantami. Każdy był zaopatrzony w karabin szturmowy z lornetką.

Chwilę później przyjechał czarny, elegancki samochód, z którego wysiadł Erfold. Lord nadal miał na sobie standardowy strój Lorda. Była to granatowa kurta z licznymi ozdobieniami i złotą szarfą przecinającą, złote napierśniki i czarny beret z Symbolem Przeznaczenia. Miał też granatowe spodnie i czarne wysokie buty. Wszystko było przykryte czarnym płaszczem z kapturem, który Erfold nałożył ze względu na niepewną pogodę. U pasa Klaudiusz miał przypięty ozdobny miecz oraz pochwę z pistoletem, który najprawdopodobniej użyje w walce.

Żołnierze zebrali się w dwa szeregi i zasalutowali Lordowi.

— Dobra chłopcy — zaczął Erfold — mamy robotę do wykonania. A po rozbiciu rebeliantów wina wam nie zabraknie!

Grupy szturmowe wyruszyły pod przewodnictwem pułkownika Tirmonta. Vincent Tirmont był młodym pułkownikiem, ale doświadczonym w boju. Jak się można domyślić po jego nazwisku, pochodził z Eolii. Walczył w III wojnie trotiańskiej w RC 1176, a — jak wiadomo — z tej wojny powracali tylko twardzi. Ale to jest przeszłość. Teraz prowadził piętnastu ludzi na eoliańskich rebeliantów ukrytych w magazynie, do którego właśnie podchodzili. Erfold szedł za nimi.

Żołnierze skradali się do tylnego wejścia budynku. Był to garaż. Żołnierze weszli do środka po tym, jak zdetonowali drzwi ładunkami wybuchowymi. Wpadli do środka. Rozpoczęła się strzelanina. Ku zdziwieniu Tirmonta, rebeliantów było mało i szybko padli pod ogniem z imperialnych karabinów szturmowych.

Buntownicy zginęli, a żołnierze szukali innych. Nagle, spomiędzy kartonów zaczął strzelać karabin maszynowo-laserowy, który — dzięki zaskoczeniu — zabił pierwszych trzech żołnierzy. Reszta odruchowo pochowała się za ścianami i drewnianymi skrzyniami, ale nic to nie dało — wiązki światła roztrzaskiwały skrzynie i przechodziły przez ściany, zabijając kolejnych trzech żołnierzy. Nagle coś wybuchło, a w miejscu, gdzie stał karabin, była tylko czarna, dymiąca się leja. Szczątki ciała rebelianta, który trzymał karabin rozprysły się dookoła. Jeden z żołnierzy musiał rzucić granat.

Cisza po wybuchu nie trwała długo. Nagle, przed żołnierzami pojawiły się trzy poziome czerwone wiązki światła, które zbliżały się do nich.

Przybliżały się niesamowitą prędkością. Nawet nie zdążyli pomyśleć, co to jest, a już leżeli martwi... Wszyscy, oprócz Erfolda, który nie wszedł do magazynu.

Lord Imperium wszedł do środka i zobaczył parę trupów buntowników. W środku panowała cisza, więc myślał, że rebelianci zostali rozbici. Poszedł dalej... Zamarł. Zobaczył ciała wszystkich żołnierzy, pociętych na strzępy. Wyciągnął pistolet.

Zza cienia wyjawili się uzbrojeni rebelianci, a na ich czele stał dowódca Reash.

— A kogoż my tu mamy? Lord Klaudiusz Erfold, namiestnik Eolii...

Część V: "Siły Podziemia"
— Miło pana poznać. — kontynuował Reash — Jak widzisz, wszystko było zaplanowane, nie jesteś tu przypadkiem.

— Czego chcesz? — zapytał zimnym, cichym i pełnym nienawiści głosem Erfold.

— Nie będziemy przecież rozmawiać w tym miejscu... — Reash popatrzył na buntowników — Zabrać go do pokoiku na tyłach!

Dwóch rebeliantów zaprowadziło Erfolda do sali, w której siedział Sabineaux i Arrondi. Postawiono Erfolda na krześle przed nimi dwoma. Na stole — między nimi, obrócony w stronę Erfolda — leżał mały, staroświecki telewizor, który był wyłączony. Siedzieli tak chwilę w ciszy, po czym do pokoju wszedł Reash i usiadł pomiędzy Arrondim i Sabineaux'em.

— A więc, Lordzie Erfold... Mamy sprawę. — zaczął mówić Reash

— Nie będę wysłuchiwał morderców.

— Słuchaj, my chcemy tylko pokoju. — Zaczął Arrondi. — Tak więc...

Erfold gwałtownie się poderwał i popatrzył ze wściekłością na Arrondiego

— Zamknij się, skurwysynu! Te wszystkie zabójstwa niewinnych ludzi — Erfold mówił z gniewem — bójki z policją, rabowanie sklepów, gwałty... To jest ten wasz pokój?!!! — krzyczał Erfold — Jesteście nikim, zwykłymi bandytami i podłymi przestępcami!

— Spokojniej, albo pożałujesz. — wtrącił z gniewem Sabineaux — Nawet nas nie wysłuchałeś, a już nas obrażasz?

— Miałbym was słuchać? Z jakiej racji? — Erfold się oburzył i usiadł — Dość już wysłuchiwałem lamentów żon, które straciły męża, dość mam wysłuchiwania płaczu, próśb o wsparcie ludzi, którzy stracili wszystko!

— To oczywiście mówili ci twoi generałowie? — Zauważył Reash — A ty dałeś wiarę wszystkiemu, co od nich usłyszałeś?

— Nie. Ci ludzie mi to mówili...

— Ci ludzie?! — przerwał mu Arrondi — A według ciebie...Kim byli ludzie, którzy byli opłakiwani? Ci twoi "niewinni" ludzie, których zabiliśmy to skąpi bogacze, którzy wymuszają pieniądze, kłamią... Są grzesznikami, a dzięki prawu są nietykani. — Arrondi wstał — Toż to śmieszne! Chronicie bogatych oszustów, którzy słowem ranią bardziej niż mieczem, a wieszacie tych, którzy okradli sklep! ...A jak myślisz? Ile sklepów okradli ci "niewinni" ludzie, którzy swoją mową i wpływami pozbawili ich pracy?! — Arrondi usiadł.

— Dowódca Arrondi ma całkowitą rację. — powiedział poważnie, ale spokojnie, Sabineaux — To nie może tak być. Ówczesna władza jest złą władzą. Należy wszystko dotknąć ręką sprawiedliwości... Próbowaliśmy o to walczyć z początku legalnie... Ale co to dało? Gubernator Ceronilis nic nie zdziałał. Nic nie mogliśmy zrobić...

— A jak wytłumaczycie wasze najazdy na sklep?! — kłócił się Erfold — Nie chcieli wam sprzedać gazu bojowego?! — Niektóre sklepy, które napadaliśmy — mówił dalej spokojnie Sabineaux — były własnością sieci firm, którą rządzą ci grzesznicy. A niektóre okradaliśmy tylko, żeby zadać cios władzy.

— Uważają nas za przestępców — wtrącił się Reash — a kto tu jest przestępcą? Ludzie walczący o wolną Eolię, czy ludzie myślący tylko o pieniądzach?

— Nie wiedziałem, że jest aż tak źle... — mówił spokojniej Erfold — Czego ode mnie chcecie? Żebym to zmienił?

— Też, ale nie jako Lord Imperium... — Reash popatrzył się w oczy Erfolda.

— Co masz namyśli? — zaciekawił się Erfold.

— Wiesz, kim był twój ojciec, Piotr Erfold? — zapytał Reash.

— Lord Erfold, mój ojciec, był — tak jak ja teraz — namiestnikiem Imperatora na Eolii. Walczył przeciwko bezprawiu, wprowadził wiele reform dla dobra mieszkańców Eolii — Erfold popatrzył w oczy dowódcy Reash owi — Był porządnym gościem.

Generał Reash wstał i zaczął powoli chodzić po pokoju tam i z powrotem. Przez chwilę panowała cisza. Słychać było tylko kroki Reash'a.

— Lord Piotr Erfold...On nie był tylko namiestnikiem. Wiesz kto zapoczątkował ten cały bunt? ...On.

— Co! — Erfold się zdziwił, ani trochę nie uwierzył w słowa dowódcy.

— To długa historia. Pozwól, że ci ją opowiem, a zrozumiesz dokładnie, czemu walczymy i jakie jest twoje przeznaczenie.

Część VI: "Tożsamość Ujawniona"
Reash opowiadał, a Erfold słuchał.

— Nigdzie się nie dowiesz, kim był twój ojciec naprawdę. Tylko od świadków, takich jak ja. Piotr Erfold został koronowany na pierwszego króla Eolii.

— Króla...? Co ty... — zdziwił się Erfold, ale Reash mu przerwał.

— Nie przerywaj. On widział, co się dzieje w Ceronilis i innych eoliańskich miastach. Zaprowadził porządek w mieście, ale źli ludzie chcieli go usunąć ze stanowiska. Uległ presji społeczeństwa i znowu miastem rządzili synowie pieniądza, że tak tu ujmę, a Erfold był ich marionetką. Trzeba było działać non-legal. Wiec stworzył siły podziemia... nas. W oczach sprawiedliwych był bohaterem... Został mianowany królem Eolii, Augustem Franciszkiem I Sprawiedliwym. Oczywiście o tym, że jest królem wiedziało tylko podziemie.

— Dziwne. Nigdy mi o tym nie powiedział...

— Byłeś za młody, żeby to zrozumieć. A jak widzimy, Król Eolii poszedł przedwcześnie do piachu i nie zdążył ci przekazać tych informacji. Powierzył nam zadanie, które właśnie wykonujemy.

— Ale chwila... Czemu ja miałbym wam wierzyć? A jeśli to wszystko to stek bzdur, bo chcecie władzy nad Imperium?

— Twój ojciec przewidział, że to powiesz. I zostawił coś dla ciebie... Arrondi, daj mu... wiesz co.

Arrondi wstał i podszedł do jednego z regałów i wyjął szkarłatną szkatułkę. Postawił ją na stole, obok telewizora, przed Erfoldem.

— Otwórz to — rzekł generał Reash.

Erfold otworzył szkatułkę. W środku znajdowała się, owinięta w biały materiał, błyszcząca korona. Oglądał są ostrożnie trzymając.

— Należała do twojego ojca. — oznajmił Reash — Kazał nam to przekazać, kiedy będziesz na to gotowy.

Klaudiusz myślał. Nie wiedział co powiedzieć. Wydawało mu się, że korona usiłuje mu coś przekazać. Przekazać, że to prawda. Korona pierwszego króla Eolii, Augusta Franciszka I Sprawiedliwego. Krwiste klejnoty błyszczały w złotym pierścieniu.

Erfold uwierzył.

— To naprawdę korona mojego ojca...

— Prawdziwa. Prawdziwsza niż kiedykolwiek wcześniej. — wtrącił żartobliwie Reash.

Erfold odłożył koronę do szkatułki, nie pakując w biały materiał ani nie zamykając szkatułki. Ot tak, położył w środku.

— Co zamierzacie zrobić? Jak chcecie wyzwolić Eolię?

— To skomplikowane. Posłuchaj, wytłumaczę ci wszystko. — Reash zaczął tłumaczyć — Trzeba przekonać jak najwięcej osób do naszej sprawy. Szczególnie wojskowych. Ogłoś we wszystkich środkach masowego przekazu, że ze względu na opresje i niesprawiedliwość, Eolia postanowiła odłączyć się od Imperium. Ogłoś, żeby każdy wziął broń i walczył z żołnierzami, którzy postanowili pozostać z Imperium. I powiedz, że wszyscy, którzy zechcą walczyć dla nas, niech na ramieniu umieszczą opaskę z białego materiału. — Reash na chwilę przestał tłumaczyć, po czym znowu zaczął. — I tutaj wyjdzie, czy mamy racje. Jeśli dołączy do nas za mało osób to powstanie upadnie.

— Zaczekaj. — przerwał mu Erfold — Sądzisz, że jakiś generał nie zechce do nas dołączyć?

— Ktoś może uznać, że zdradzamy Imperium. — wytłumaczył Reash.

— A co, jeśli nie przyłączy się do nas na tylu ludzi, żeby pokonać lojalnych wobec Imperatora generałów?

— Wtedy umrzemy jako wolni od niesprawiedliwości ludzie.

— A co, jak wygramy?

— No cóż... Utworzymy nowy rząd, gdzie będzie panowała sprawiedliwość. Będziemy żyć w zgodzie z Imperium i tak już zostanie. Może do Eolii dołączą też inne planety, pragnące sprawiedliwości no i Droga Mleczna podzieli się na dwa państwa i wszyscy będą zadowoleni.

— Brzmi nieźle. A co, jak Imperium wypowie nam wojnę?

— Nie wypowie. Mają miliony niezagospodarowanych hektarów na innych planetach.

— Ale mogą się nas obawiać. Poza tym jak ty byś się czuł, gdyby ktoś przywłaszczył by sobie kawałek twojej działki?

— Nie myśl o prawdopodobieństwie wojny. Mam parę asów w rękawie, żeby tej wojny uniknąć. O to się nie martw. — Reash się uśmiechnął. — Ale jeszcze jedno. Musimy cię koronować na króla Eolii.

Część VII: "Postacie Pośród Kropli"
Dzień był taki jak poprzedni, tylko że mgła była gęstsza. Znów popołudniu padał ostry deszcz. Krople biły w szybę pałacu Erfolda. Zapowiadał się ciężki dzień. Reash mówił, żeby Klaudiusz jak najszybciej zaczął wprowadzać plan Piotra Erfolda w życie. Postanowił, że zrobi to następnego dnia.

Przyszły król przywdział swój płaszcz (z powodu deszczu) i wyszedł z pałacu do ogrodów. Erfold szedł brukowaną ścieżką. Z obu stron znajdował się kamienny murek odgradzający ścieżkę od roślin ogrodu. Na zielonym równo skoszonym dywanie trawy, po obu stronach ścieżki, kwitła paproć. Dalej znajdowały się kształtne drzewa liściaste. Na liściach paproci widać było spływające krople deszczu, które spadając z liścia — znikały pomiędzy źdźbłami trawy.

Klaudiusz szedł w kierunku małego placu w kształcie koła pośrodku ogrodu. Plac miał średnice około siedemnastu metrów. Po środku znajdowała się fontanna z marmuru, z pięknie wyrzeźbionymi ozdobami. Dookoła placu rozciągał się ligustrowy niski żywopłot. Na krańcach okręgu znajdowały się ławki z metalowymi ozdobami. Z placu rozciągały się cztery brukowe ścieżki, każda w innymi kierunku, prowadząca do dalszych części ogrodu. Erfold właśnie wszedł na plac ze ścieżki wiodącej do pałacu.

Na ławce, w deszczu, siedziały dwie postacie w czarnych kurtkach. Na głowie mieli czarne czapki z daszkiem. Kiedy postacie zauważyły Erfolda, wstały i ruszyły w jego kierunku. Klaudiusz zdjął kaptur. Reash i Sabineaux stali naprzeciw niemu. Obaj się skłonili.

— Królu, masz to, co nam obiecałeś? — zapytał Sabineaux

— Tak. — Erfold wyjął z kieszeni mały nośnik danych i wręczył go dowódcy Reash'owi — Plan całego ratusza i pałacu, godziny zmiany wart i wszystko inne, co obiecałem.

— Dobrze.

— Przygotuj się, Reash. Jutro o godzinie dwunastej zaczynamy. Przygotuj swoich rebeliantów. Zacznijcie na mój sygnał. Pamiętajcie, że stacjonuje tu też 6. Legion, który się nie przyłączy za nic. Czeka nas ciężka walka...

Część VIII: "Mroczne Czasy"
Erfold po raz ostatni się przygotował. Poprawił mikron, strzelił palcami i lekko wzdychnął. Siedział za drewnianym biurkiem w pokoiku o długości około trzydziestu stóp i podobnej szerokości. Ręce miał oparte o biurko, na którym stał też mały mikrofon. Przed biurkiem, za którym siedział, stała średniej wielkości kamera na statywie. Majstrował przy niej młodzieniec w białej koszuli. W obiektywie kamery było widać tylko biurko i Erfolda, który przygotowywał się do przemówienia.

— A więc nagrywaj.

Młodzieniec nacisnął przycisk na kamerze.

Nagle, w całym mieście, wszędzie, zaczęło być nadawane przemówienie Erfolda. Wszystkie programy telewizyjne, bądź radiowe zostały przerwane. Na ekranach wszystkich telewizorów pojawił się wizerunek Erfolda siedzącego za biurkiem. Podobnie wszystkie banery reklamowe zgasły, a po chwili włączyły się ukazując ten sam obraz. Wszystkie audycje radiowe zamilkły. Został nadawany głos Erfolda. Nad miejskimi ulicami leciały promy z przypiętymi megafonami.

Całe miasto słyszało Klaudiusza.

— Drodzy mieszkańcy Eolii... — zaczął —  Chciałem wam coś ogłosić. Jak wiecie, ostatnio w Ceronilis, jak i w innych miastach, wybuchały zamieszki. To jest jeden z naszych problemów, ale zastanawialiśmy się kiedyś, czemu wybuchają zamieszki? Dzięki tym zamieszkom zobaczyłem, co się dzieje dookoła. Eolia cierpi pod uciskiem Imperium! Rząd jest kontrolowany przez ludzi dbających tylko w własne interesy, a ja nic nie mogę zrobić. Postanowiłem to zmienić siłą. Dzisiaj wygnamy z Eolii takich ludzi! W końcu nastanie kres opresji i znowu zapanuje pokój. Jako Lord, wasz władca, ogłaszam niepodległość Eolii. Całkowitą separacje od Imperium Chimerskiego! — Na chwilę nic nie mówił. Ściągnął swój beret i wytargał z niego złoty Symbol Przeznaczenia, po czym ubrał znowu beret. — Za parę dni staniemy się wolnymi Eolianami! Na przeszkodzie do niepodległości stoi nam tylko jedno. Wierni Imperium zbrodniarze, bo tak będziemy określać tych wszystkich niesprawiedliwych, którzy chcieli władzy na siebie. Musimy wyeliminować wszystkich, którzy do nas nie dołączą, a Eolia będzie wolna! Proszę wszystkich cywilów o pozostanie w domach. Wszystkie flagi Imperium mają być zdjęte. Tych, którzy chcą walczyć przeciwko złu, proszę o założenie opaski na ramię z białego materiału. Będzie to nasz znak rozpoznawszy. Biały kolor jest symbolem czystości i chwały Bożej, idealnie to pasuje. Mówiąc "walczcie" nie mam na myśli tylko żołnierzy. Każdy może wziąść udział w rebelii poprzez zgłoszenie się do posterunku, gdzie dostaniecie broń. Mam nadzieję, że dołączycie do buntu, gdyż tylko w zespole możemy coś osiągnąć.

Część XIX: "Legion"
Generał Neyk wstał gniewnie z krzesła. Na drewnianym stole stało radio. Neyk wściekł się i uderzył radio, które spadło na ziemię i zepsuło się. Przez okna wpadało światło dzienne, które w pełni rozjaśniało mroki pokoju, w którym się znajdowali.

— Słyszeliście? — Zapytał z początku spokojnie, lecz potem kontynuował z gniewem i gwałtowną gestykulacją. — Czy słyszeliście, co ten głupiec wyprawia?! Toż to zdrada! W dodatku paru generałów poszło za nim!

Stojący za nim oficer ściągnął swoją czapkę oficerską.

— Nie pozwolimy chyba, żeby Erfold stworzył państwo na Eolii...

— W życiu! — zbulwersował się Neyk. — Erfold jest od dziś uważany za zbrodniarza i zdrajce Imperium. Trzeba coś zrobić... — zamyślił się, drapiąc po głowie. — Należy wybić wszystkich separatystów. Nie możemy pozwolić, żeby zajęli Ceronilis, bo gdy zajmą to miasto, to cała Eolia się im podda.

— Moje wojska pozostaną ci wierne, generale.

— Dziękuje. Powiedz twoim ludziom, żeby strzelali do każdego zdrajcy. Postarajcie się utrzymać którąś z dzielnic w centrum. Tymczasem Legion przejmie północną część miasta.

— Tak się stanie, generale.

— jako że Eolia pozostała bez władcy, jako głównodowodzący Legionu, chwilowo obejmę pełną władze nad Eolią. Powiedz to innym dowódcą... I nie zapomnij ich przeciągnąć na naszą stronę.

— Tak mój panie. — skłonił się i wyszedł. Generał Neyk usiadł na krześle.

Legioniści byli znacznie bardziej niebezpieczni, niż inni żołnierze. Byli lepiej wyszkoleni i bardziej śmiercionośni. Każdy Legionista miał na hełmie godło swojego legionu, podobnie jak na mundurze. Tym się wyróżniali. Mieli też nowocześniejsze karabiny, którym świetnie się umieli posługiwać.

Imperium posiadało paręnaście legionów rozsianych po całej galaktyce. Stacjonujący obecnie na Eolii to 6. Legion o nazwie "Centauri", którego dowódcą był generał Neyk. Symbolem tego Legionu jest centaur — mityczne stworzenie, koń z torsem człowieka. Na godle tego Legionu (warto przypomnieć, że godło jest w kształcie tarczy) znajdował się ten właśnie stwór, krwistoczerwony, trzymający miecz. Całość była na czarnym tle z krwistoczerwoną otoczką.

Takie właśnie godło nosili na mundurze Legioniści z 6. Legionu, podobnie jak ich dowódca — Generał Neyk.

Część X: "Białe Wstążki"
Flaga Imperium powiewała w lekkim wietrze. Znajdowała się coraz bliżej ziemi, ktoś ją ściągał z masztu.

Na głównym placu Ceronilis zgromadzili się żołnierze w imperialnych mundurach. Każdy na ramieniu miał białą opaskę. W szeregu stali też obywatele w cywilnym ubraniu, ale również mieli opaskę. Bojowników było około stu, jednakże takie grupki były rozsiane po całym mieście.

— Ruszamy! — krzyknął oficer buntowników, który stał przed grupką. — Za Eolie!

Separatyści maszerowali główną drogą — na całej szerokości —  w stronę pałacu, gdzie znajdował się Erfold. Wśród buntowników — oprócz żołnierzy — byli także cywile, w tym kobiety. Każdy był wyposażony w imperialny karabin szturmowy. Żołnierze dodatkowo mieli pistolet przy pasie.

Nagle, zza budynku wyleciał prom z symbolem 6. Legionu na skrzydłach. Prom zatrzymał się w powietrzu, przed separatystami, i szybko obniżał wysokość. Wysunął podwozie i wylądował. W tyłu prawie natychmiast otwarła się klapa, z której zaczęli wychodzić legioniści.

— To imperialni! Ognia! — krzyczał oficer z białą opaską.

Rozpoczęła się strzelanina. Prom natychmiast wystartował i poleciał z powrotem. Jednakże nie zdążył — dolna część została rozerwana przez rakietę z wyrzutni. Prom zaczął się palić i spadać, po czym runął z hukiem w blok mieszkalny. Po chwili wszystko wybuchło i na walczących spadł deszcz gruzu.

Separatyści walczyli dzielnie, ale grupka dwudziestu legionistów wydawała się za dobra. Na ulicy leżało paru martwych żołnierzy w imperialnych mundurach i białą opaską. Nagle ktoś puścił granat w miejsce, gdzie bronili się legioniści.

Granat wybuchł z niebieskim dymem, rozsadzając murek, za którym się chowali. W miejscu wybuchu znajdował się lej, wokół którego leżały cztery poparzone, zakrwawione martwe ciała.

Legion się kruszył. Padało coraz więcej legionistów. W końcu wszyscy zginęli.

Na środku drogi, w plamie krwi, leżał wijący się z bólu legionista. Dowódca oddziału separatystów — którym okazał się Reash — podszedł do rannego żołnierza. Przyłożył mu pistolet do skroni.

— Gadaj! Gdzie zaatakuje legion? — spytał gniewnie Reash.

— Wal się!

Rozległ się dźwięk strzału.

Rebelianci kroczyli w stronę pałacu. Byli już blisko, gdy nagle usłyszano warkot silnika.

— Co się dzieje? — spytał jeden z separatystów.

Dźwięk był coraz wyraźniejszy. Nagle, z lewej uliczki wyjechał opancerzony pojazd o gąsienicach. Ciemnoniebieska machina obróciła wieżyczkę w stronę grupy.

— Chować się!!! — krzyknął z całej siły Reash

Potężna armata strzeliła. Na szczęście chybiła i pocisk trafił w fundamenty jednego z budynków za separatystami.

Granatnik wystrzelił i rakieta trafiła w bok czołgu. Zaczął się ulatniać czarnoszary dym, a czołg stanął w bezruchu. Właz na wieżyczce się otwarł. Wyszła z niego postać w płomieniach, która spadła z wieżyczki i — upadkiem na ziemię — zabiła się. W końcu było jasne — pancerz czołgu wytrzymał, ale trafienie spowodowało w środku pożar.

Część XI: "Nadzieja"
Reash kroczył szerokimi schodami poprzez główny hol pałacu. Na szczycie stopni stał Erfold.

— Generale Reash!

— Mój królu. — skłonił się. — Opanowaliśmy większość miasta. Parę dzielnic na północy odpiera nasze ataki. Chyba stamtąd uderzy Legion.

— Przygotować obronę pałacu. Mamy mało czasu. Rozmieśćcie miny i generatory osłon... z resztą sami lepiej wiecie.

— Tak jest! — Reash się oddalił.

Erfold skręcił w boczny korytarz. Szedł wąskim holem, długim na paręnaście metrów. Dotarł do rozstaju. Skręcił w prawo i przeszedł krótki odcinek korytarzem, lecz potem zaczęły się dosyć strome schody prowadzące w górę, na wieże.

Erfold przekroczył ostatni stopień, otwarł drewniane drzwi i znalazł się na szczycie bocznej wieży pałacowej. Stąd rozlegał się widok na miasto. Czasami — w głębi miejskiej dżungli — dało się zauważyć grube smugi dymu.

Ciekawe, czy uda się zniszczyć Legion i stworzyć niezależne od Imperium państwo. Erfold rozmawiał już z przedstawicielami Werdaven i Systemu Ommona. Podobnie jak dziś na Eolii, powstania wybuchły na Werdaven i na planetach leżących w Systemie Ommona. Jednak to tu, na Eolii było najbardziej krwawe. Tamte powstania zapewne przebiegną szybko. O ile były dobrze zorganizowane to się udadzą. W innym wypadku planeta będzie osłabiona, a gdy Eolianie przejmą władze na swoim świecie, to zaprowadzą po swojemu porządek.

Legion miał przewagę, gdyż był lepiej wyszkolony. W dodatku cztery lata temu brali udział w III wojnie trotiańskiej. Jednak separatystów było więcej. W szeregach stali głównie żołnierze generałów, którzy przeszli na stronę Erfolda, jednak niektóre oddziały policji i cywile też brały udział.

Oprócz Legionu, separatyści musieli się pozbyć żołnierzy jednego z generałów, który pozostał po stronie Imperium. Nie można powiedzieć, że było łatwo, ale imperialni zostali rozbici bez większego problemu.

Póki co, walki trwają w całym mieście, jednak większa część miasta jest pod kontrolą separatystów. Opór stawiają oddziały Legionu, policji, i wierni Imperium żołnierze. Jednak separatyści prą naprzód pokonując swoich przeciwników.

Jednak to, że eliminują poszczególne oddziały Legionu jeszcze nic nie znaczy. Prawdziwa potęga Centaura dopiero się ujawni, gdy ruszą na pałac (bo tam z pewnością uderzą najpierw).

Gdyby nad Eolią stacjonowała flota kosmiczna to nie byłoby tak łatwo. Na szczęście czas wybuchu powstania był dobrze przemyślany. Obecnie w pobliżu Eolii nie było żadnej floty. Ostatnia, która tu była opuściła eoliańską przestrzeń kosmiczną dwa tygodnie temu. Podobnie było na Werdaven. Jednak w Systemie Ommona atak z kosmosu mógł być łatwo odparty, ponieważ obie planety w tym systemie mają potężną obronę przeciwkosmiczną, jeszcze z czasów III wojny trotiańskiej. Jeśli tamtejsi powstańcy zajmą te baterie, to stacjonująca tam flota zostanie zniszczona.

To oznacza, że jest nadzieja. Że może się udać.

Jednakże teraz należy się skupić na wyzwoleniu Eolii. Powstanie nie może upaść.

Część XII: "Imperium Kontratakuje"
Pojazd eksplodował przewracając się do góry nogami. Jednostki Imperium atakowały pałac, były tuż-tuż. Separatyści — pochowani w budynkach i w okopach — stawiali dzielny opór, ale Legion brnął przez główną drogę, robiąc wyłom w linii obrony. Legioniści dochodzili do końca drogi, a na końcu był pałac.

Generał Arrondi dowodził ostatnią linią obrony, która właśnie była atakowana. Znajdował się w starym, opuszczonym ceglanym budynku, który okna miał zabudowane.

Był to polowy punkt dowodzenia tej linii obrony. Arrondi garbił się nad drewnianym stołem, na którym był plan miasta.

Z jednej ze ścian ulotniły się kawałki zaprawy (zapewne od wybuchu, który miał miejsce koło tego ceglanego budynku).

Nagle coś mocno walnęło walnęło w ścianę. Lampy zamigotały. Uderzenie się powtórzyło, i ściana runęła. Zza tumanów kurzu widać było jakiś wielki kształt. Było to coś wielkiego. I to coś przemieszczało się powoli przez cały budynek przecinając sufit, tak, jak statek rozcina powierzchnie wody. Wszędzie było pełno kurzu. Dało się słyszeć powolny, metaliczny dźwięk. Był podobny do odgłosu zamykania się automatycznej bramy. Co chwile ten dźwięk ustawał i zamieniał się w uderzenie. Jakby coś wolnymi krokami przechodziło przez budynek.

— Wszyscy uciekać! — wrzasnął Arrondi. Jednak nic to nie dało. Wśród tumanów pyłu i gruzu spadającego na głowę nie było nic widać. Nagle dziwne, krokopodobne dźwięki nikły w oddali, a kurz opadał na zawaloną cegłami podłogę. W pomieszczeniu było jasno, ale od światła dziennego. Dziura w dachu biegła linią od zawalonej ściany aż do drugiej zawalonej ściany naprzeciwko. Na podłodze — oprócz gruzu — były widoczne wielkie ślady, podobne do śladów niedźwiedzie, tylko były większe i bardziej kanciaste. Nie licząc tych śladów, na podłodze leżały martwe ciała separatystów przysypane gruzem. Niektóre ciała miały pękniętą czaszkę — to od spadających cegieł.

— Co to na wszystkie świętości było?! — wrzasnął ktoś, kto przeżył.

Arrondi, cały obolały, wygrzebał się spod gruzu.

— Cholera jasna... Legioniści zainwestowali w maszyny kroczące... - powiedział jąkając się.

— No to mamy problem. Nasi chłopcy ledwo radzą sobie z czołgami, a co dopiero maszyny kroczące! Zmasakrują nas!

— Zaczekaj. — rzekł Arrondi wstając. — Rozłożyliśmy ładunki wybuchowe w tamtym wieżowcu. — Arrondi podszedł do swojego rozmówcy, który stał pod niezawalonym dachem i pokazał palcem wskazującym. Przez otwór w ścianie widać było spory kawał ulicy oraz maszynę kroczącą — Dokładnie w tamtym, gdzie pokazuje, gdzie stoi maszyna krocząca.

Potężny, czteronożny automat wysoki na ponad dziesięć metrów stał koło wieżowca. Cztery potężne "nogi" wychodziły z głównej części. Całość wyglądała jak łódź rybacka przewrócona do góry nogami. Była długa jak trzy czołgi i gruba jak jeden, pomalowana w całości na czarno. Z przodu — na ostrzejszej stronie — znajdował się kokpit. Cała maszyna była naszpikowana pełną gammą uzbrojenia. Na szczycie znajdowała się wieżyczka z lufą, taka jak na czołgach. Po bokach były wysuwane "skrzydełka" obwieszone rakietami. Otwierały się tylko na chwilę, by oddać strzał, po czym znowu chowały się do środka maszyny. Dół maszyny był uzbrojony w dwie spłaszczone, małe wieżyczki, które strzelały do celów z karabinów maszynowo-laserowych. Pod kokpitem znajdowały się potężne działa laserowe, które były zdolne przebić niemal każdy pancerz.Dodatkowo, cała maszyna krocząca była wyposażona w generator tarczy energetycznej, który chronił całą maszynę przed bronią energetyczną, taką jak lasery. A pancerz zewnętrzny był tak gruby, że chronił przed większością broni nabojowej.

Zatem jak zniszczyć tą machinę? Jedynym rozwiązaniem jest użycie potężnego działa o wysokim kalibrze, lub wytrącić z machinę równowagi. Lecz to drugie było czasochłonne i wymagało długiego majstrowania. Można też oczywiście podejść i rzucić granat energetyczny za tarcze, co spowoduje wyłączenie tarczy i innych systemów. Jednak to byłoby zbyt ryzykowne.

Separatyści nie mogli polegać na żadnym z tych sposobów. Nie mieli potężnego działa ani takich granatów. A tym bardziej czasu na wywrócenie machiny.

Jednak był jeden sposób.

Po rozłożeniu ładunków wybuchowych u podstawy wieżowca wystarczyło tylko poczekać na odpowiedni moment. Ładunki były rozłożone tak, żeby wieżowiec zwalił się na machinę Imperium.

Generał Arrondi wydał rozkaz, po czym fundamenty wieżowca eksplodowały.

Rozbiegł się huk, i zaraz potem wszędzie był gruz. Poprzez pył nic nie było widać. Ryk walącego się wieżowca zagłuszał wszystko inne. Budynek runął na maszynę kroczącą i kawałek wojsk Imperium. Wszędzie w powietrzu unosił się pył.

Nastała chwila ciszy. Zaraz potem zza gruzów wyłonili się Legioniści i znowu się zaczęło. Parli na ratusz, w którym znajdował się Lord Erfold. Żołnierze z białymi wstążkami nie mogli pozwolić, by on zginął.

Mordercza walka na ulicy trwała, jednak Legion był już osłabiony walką. Generał Reash wyłonił się zza swojego schronienia, i z pistoletu zastrzelił dwóch zbliżających się Legionistów. Natychmiast przebiegł do małego, zdemolowanego bunkra, po czym ruszył do budynku obok. Chciał dostać się do reszty dowództwa.

Jednak było ich za dużo. Legioniści atakowali, a rebelianci nie mogli się utrzymać.

— Wycofać się! — krzyczał z całych sił. — Wszyscy wycofać się! Do ostatniej linii obrony, szybko!

Oficerowie podawali rozkaz dalej. Rebelianci wycofywali się do ostatniej linii obrony, czyli placu przed ratuszem.

Separatyści się wycofali, jednak podczas odwrotu Legion zaatakował z powietrza. Zanim zestrzelono imperialne samoloty szturmowe to już zrobiły małą rzeź na placu.

Jednak ponad połowa wycofujących się dotarła do ostatniej linii.

Jeśli teraz się nie obronią, to nie będzie wesoło.

Część XIII: "Zła Nowina"
Było już późne popołudnie. Rebelianci czekali w okopach na atak Imperium. Mógł nastąpić w każdej chwili, jednak nic takiego się nie działo.

Czemu Legion zwlekał? Najprawdopodobniej się przegrupowywał, by uderzyć z potężną siłą na ratusz.

Generał Reash wszedł do kwatery Lorda Erfolda.

Król siedział w swojej komnacie i pisał jakiś dokument. Gdy mężczyna wszedł, Lord przerwał pisanie i popatrzył się na niego.

— Królu — powiedział Reash kłaniając się. — Mam dwie informacje.

— Zacznij od tej złej, generale.

— Obie są złe.

— Szlag — powiedział cicho Erfold. — O co chodzi?

— Nasi zwiadowcy donoszą, że Legion się przegrupował, i uderzą od przodu. Tylko problemem jest to, że mają więcej maszyn kroczących.

— Że co? I jak mamy się niby teraz przed nimi obronić? Ile ich jest?

— Cztery. Ale spokojnie, królu. Postaramy się coś wymyślić.

— Mam nadzieję. Powstanie nie może upaść.

— Druga zła informacja jest jeszcze gorsza.

— Jeszcze gorsza? — Erfold się lekko przestraszył — Co może być gorsze?

— Nasz satelita wykrył ruch w przestrzeni kosmicznej. Zidentyfikowano dwa gwiezdne niszczyciele klasy Crusader.

Erfold się załamał.

— Pięknie, kurwa, pięknie. — powiedział półszeptem, po czym mówił głosem z nutą gniewu. Wstał. — Legion na powierzchni, flota w powietrzu. — Zaczął krzyczeć — I my mamy przetrwać?! Jak?! Jak się obronimy przed taką potęgą?! Nie mamy najmniejszych szans!

— Spokojnie, królu. Coś wymyślimy.

— Co wymyślicie?! Zaczniecie strzelać z karabinów w te niszczyciele?! A może rzucicie się na nie z szablami?!

— Zapewne ich nie zniszczymy, ale musimy coś wymyślić. Może skorzystamy z artylerii anty-kosmicznej?

— Eolia ma za słabą baterię anty-kosmiczną. Nie zniszczymy dwóch gwiezdnych niszczycieli, nigdy. — Erfold usiadł. — Ale i tak będziemy walczyć. Może powstania na innych planetach coś dadzą. Jednakże powstanie na Eolii upadnie z pewnością.

— Będziemy walczyć do ostatniego, królu. Chwała Eolii!

— Chwała Eolii — odparł król.

Generał Reash wyszedł z komnaty. Erfold został sam-na-sam ze swoimi pesymistycznymi myślami. Płomyk nadziei gasnął z każdą jego myślą.

Część XIV: "Scavenger"
Wieczór. Niebo stało się pomarańczowe, a Eolianie wyczekiwali w schronieniach przed ratuszem.

Nagle usłyszano strzały. Z przodu rozbiegł się okrzyk bojowy. Setki męskich gardeł krzyczały. Zza zgliszczy wyjawili się szturmujący Legioniści.

— Ognia! — Wykrzyknął eoliański oficer. Białe wstążki zaczęły się bronić.

W ciągu dwóch minut cisza zamieniła się w hałas bitwy. Legioniści strzelali w okopy, a separatyści bronili się najlepiej jak mogli. Sił dodawała im wiara w Erfolda oraz nienawiść do Imperium. Dzięki temu białe wstążki walczyły dwa razy skuteczniej.

Jednak siła Legionu radziła sobie nawet w takich przypadkach. Mimo tego, że separatyści byli okopani, to i tak padali martwi pod potęgą zaprawionych w boju Legionistów.

Było ich za dużo. Przygniatali rebeliantów zarówno liczebnością, jak i skutecznością. W dodatku do walki włączyły się dwie maszyny kroczące. Dwie pozostałe strzelały w ściany pałacu.

Imperium nie przewidziało jednego. Pył sypiących się murów ograniczał widoczność i ukrywał pozycję rebeliantów, co działało na ich korzyść i wyrównało szanse.

Imperium nacierało. Walczący ze sobą się zmieszali. Rozpoczęła się walka bronią białą.

Gdy pył opadł walka rozgorzała. Białe wstążki były spychane w stronę ratusza.

Teraz walka toczyła się praktycznie u wejścia.

Nagle — stopniowo, lecz bardzo szybko — pole bitwy stało się ciemne. Coś przysłoniło słońce. Nad bitwą rozbiegał się głośny szum przygłuszający dźwięki bitwy. Czy to był szum? Bardziej przypominało to warczenie jakiejś głodnej bestii, lub huk maszynerii parowej.

Erfold się zaniepokoił. Popatrzył przez okno.

Nad miastem unosił się wielki, podłużny statek kosmiczny. Wysoki był na oko na dziesięć pięter, lub więcej, a szeroki na dwa razy tyle. Długi na około jedną milę, albo trochę krótszy, trudno ocenić. Dziób miał trójkątny, dalsza część kadłuba była już prosta, jednak w połowie się poszerzyła. Na górze — na tylnej części — znajdował się mostek. To stamtąd dowodzono całą jednostką.

Całość pomalowana była szarą, odporną farbą. Z przodu na kadłubie widniała nazwa własna statku, jednak Erfold ze względu na kąt widzenia nie był w stanie jej odczytać.

Lord Erfold nie wyobrażał sobie nawet, jaką potęgą dysponują takie statki. Czy to koniec? W ten sposób upadnie powstanie na Eolii?

Pomimo tak spektakularnego widoku walka przed ratuszem wciąż trwała.

Nagle Erfold usłyszał, jak jego komunikator na biurku dzwoni. Podszedł i nacisnął przycisk.

— Tak? — Zapytał Erfold.

— Lordzie Erfold! — Z komunikatora rozbrzmiewał głos młodego mężczyzny, zagłuszony małymi zakłóceniami. Jednak wszystko było słychać. — Słyszysz mnie? Tu niszczyciel gwiezdny ISSD Scavenger. Nie bójcie się. Jesteśmy odsieczą z układu Ommona! Pomożemy wam pokonać Imperium!

A więc przyjaciele nas nie porzucili, pomyślał Erfold. Najwidoczniej rebelia przeciw Imperium wybuchła również w imperialnej marynarce wojennej, i niektóre jednostki poleciały na Eolię. Ale jak się tak szybko tu znaleźli? Podróż tu zajęłaby około tygodnia, lub więcej, a ci przybyli w dzień wybuchu! Zapewne coś w układzie Ommona poszło nie tak i powstanie wybuchło znacznie wcześniej, jednak z sukcesem. Nie wiem, jednak zapewne już niedługo się dowiem.

Część XV: "Nieustraszeni Aż Do Śmierci"
Nagle — w promieniu całego miasta — rozbiegł się głos z potężnego megafonu ISSD Scavenger.

— Zaprzestańcie walczyć, wszyscy — rozbrzmiewał budzący grozę głos, przypominający głos rozgniewanych mitycznych bóstw. Po chwili bitwa koło ratusza ustała. Wszyscy, Legioniści i separatyści, patrzyli się w niebo, na statek kosmiczny.

— Nasz statek przybył tu z opanowanej przez separatystów planety Ommonus-I. Przybyliśmy tu, by wesprzeć jego wysokość Augusta II oraz białe wstążki!

Legioniści się zdziwili. Sądzili, że to odsiecz Imperium. Byli w błędzie.

— Żądamy natychmiastowego poddania się Legionu, teraz! Niech wszyscy Legioniści rzucą broń! W przeciwnym wypadku zostaniecie eksterminowani!

Na plac wjechał czarny samochód wojskowy. Zatrzymał się pomiędzy stojącymi jak kołek żołnierzami. Z samochodu wysiał generał Neyk. W ręce trzymał megafon. Stanął na dachu pojazdu, przyłożył megafon do ust i zaczął mówić.

— Żołnierze Imperium! Jesteście członkami 4. Legionu Centaura! To coś znaczy! Tak, wiem, że już po nas, ale przysięgaliśmy walczyć do ostatniego! Wywiążmy się z naszej przysięgi! — Gdy to powiedział wyjął swoją szablę, wskazał czubkiem szabli rebeliantów, po czym chciał kontynuować lecz zauważył, jak u progu ratusza staje Klaudiusz Erfold.

— Generale Neyk! Odłóż broń! Odłóż broń, a pozwolimy wam odejść z Eolii!

Generał Neyk się oburzył i wskazał czubkiem szabli króla.

— Legion nigdy się nie poddaje! Walczymy do ostatniego! A teraz do broni! Śmierć zdrajcom! Za Cesarza!!!

Bitwa znowu się zaczęła. Legioniści walczyli bardzo zaciekle. Jednak na próżno.

Pojawiły się świetliste błyski o czerwonej barwie. Hałas, który rozbijał wielkie szyby w ratuszu. Potężne grzmoty. Wiązki światła uderzały o ziemię. Nagle wszystko zamieniło się w ogień.

Gdy ogień ustał, Erfold rozejrzał się.

Większość budynków w pobliżu ratusza zamieniła się w kupy gruzu. Wszędzie było pełno kraterów.

Legion przestał istnieć, doszczętnie zniszczony przez obstrzał z a rebelianci przeżyli.

Za Erfoldem pojawili się generałowie Reash, Arrondi, Sabineaux oraz paru byłych imperialnych dowódców.

— Królu — przemówił Reash. — Legion został rozgromiony. Czy to znaczy, że wygraliśmy? Że Eolia jest wolna?

Erfold patrzył na ruiny.

— Tak. — Teraz Erfold popatrzył się na żołnierzy i przemówił. — Wygraliśmy. Powstanie się udało.

Rebelianci — wraz z generałami — zaczęli klaskać i wiwatować. Erfold uspokoił ich gestem.

— Jednak jeszcze nie czas na świętowanie. Nie wiemy, czy powstanie na Werdaven się udało. Teraz nie możemy doprowadzić do wojny z Imperium. Musimy odbudować miasto i przygotować się na ewentualne uderzenie armii Imperium. Póki co wytropcie niedobitków Legionu, a ja poczynię dalsze kroki związane z tworzeniem nowego, silnego państwa, którego niedługo staniemy się częścią — Królestwa Eolii!

Epilog
Słońce powoli zachodziło. Zza zakrętu — w poślizgu, z dużą prędkością — wyjechał czerwony samochód. Zdawało się, że się wywróci, ale kierowca opanował jazdę i jechał długą, prostą ulicą. Nagle, za nim pojawił się czarny, elegancki samochód, który z dużą prędkością gonił uciekający czerwony pojazd. Przez szybę czarnego wozu wychyliła się czarna postać, która jedną ręką trzymała się pojazdu, a w drugiej ręce miała pistolet, którym usiłowała trafić czerwony pojazd.

Czerwony samochód robił uniki, ale na próżno. Kule przedziurawiły opony. Samochód zaczął się ślizgać, tracić panowanie i zaczął się wywracać, przewracając się na dach. Zatrzymał się na czterech kołach. Wszystkie szyby były wybite, a dach wgnieciony w resztę. Brakowało maski. Koła były powykrzywiane. Droga była cała zasypana odłamkami szkła i częściami pojazdu.

Nagle otwarły się drzwi ze strony kierowcy. Z samochodu wypadł młody człowiek w poplamionej krwią, białej koszuli. Resztką sił czołgał się, chcąc uciec z miejsca wypadku, ale było za późno.

Czarny samochód goniących zatrzymał się koło wraku. Z pojazdu wysiadło dwóch, ubranych na czarno ludzi. Pierwszy z nich miał przyciemniane okulary i krótkie, czarne włosy i, a ten drugi był czarnoskóry z ogoloną czaszką.

Dwóch gangsterów podeszło do czołgającego się młodzieńca. Ten, który miał okulary, wyjął pistolet i wycelował w głowę rannego.

Po cichej okolicy (miasto po rebelii było ciche) rozbiegł się odgłos strzału.

Czołgający się mężczyzna był już martwy. Miał zmasakrowaną głowę. Kawałki mózgu leżały na ulicy. Z rozbitej głowy wypływała krew w znacznych ilościach.

Mężczyzna w przyciemnianych okularach schował swój pistolet i patrzył się na ciało.

— Lepiej zwiewajmy, zanim przyjedzie policja. — powiedział murzyn.

— Nie, Bill. Nie ma policji. Eolia pogrążyła się w chaosie. — mówił mężczyzna, wyciągając papierosa. — Od kiedy uformowano tutaj nowe państwo, jest coraz gorzej. — wyjął zapaliczkę i podpalił końcówkę — Założeniem było stworzenie wolnego od takich sukinsynów, jak ten tu, państwa. — Mężczyzna schował zapalniczkę i zaciągnął dym. — Erfold chciał stworzyć utopie. A powiedz mi, co tu widzisz, na ulicy? Czy gościu, którego przed chwilą rozwaliliśmy, wygląda jak szczęściarz? Miał do czynienia z ludźmi Erfolda?

Bill skrzyżował ramiona.

— Jak widzisz, Bill, ludzie robią to, co uważają za słuszne. Erfold chciał pokoju, a teraz ma wojnę. Ten głupiec nie był przewidywalny... — Mężczyzna z papierosem popatrzył się w dal ulicy. — Albo wysoko postawieni ludzie obiecali mu, że wypełnią jego polecenia. Wiesz co teraz będzie? To, co niedawno się wydarzyło w tym mieście, tylko gorzej. Zwłoki będą usuwane z dróg jak zaspy śniegu.

— Masz na myśli to, Williamie, że Imperium wypowie wojnę Eolii? — zapytał Bill.

— Nie. Eolia wypowie wojnę Imperium. Sukinsyny myślą, że dzięki walce z Chimeranami oswobodzą inne planety od niesprawiedliwości. A ciekawe, czy pomyśleli, że ta wojna będzie trwała wiele lat i pochłonie miliony ofiar.

— Racja. — powiedział Bill — Dobrze to ująłeś, to, że zwłoki będą z dróg niczym śnieg.

— Wiesz co to obstrzał orbitalny, Bill?

— Tak.

— Zatem wiesz, jak bardzo śmiercionośną bronią jest. A teraz wyobraź sobie obstrzał orbitalny na Ceronilis.

— Toż to będzie masowa zagłada!

— W rzeczy samej. Era pokoju została zakończona przez Erfolda. Do wybuchu wojny zostało parę tygodni.

— No cóż. Przynajmniej na razie udało nam się załatwić tego gościa, co nas wyrolował. W bagażniku pewno ma tą walizkę z naszą kasą.

— Racja, bierz kasę i zmywamy się. To nie miejsce na takie rozmowy. — Stwierdził William i Bill podszedł do dymiącego się wozu — Czekaj... Bill!!! Padnij! — krzyknął.

Wrak czerwonego samochodu wybuchnął. Bill wstał, przeklął i podszedł do Williama.

Z nieba posypały się banknoty, niektóre się paliły, a niektóre były już zwęglone.

— Pieniądze... — Powiedział na wpół do siebie William, przyglądając się spadającym wszędzie banknotom. — To o nie ludzie się biją. Eolianie mają ich dużo... za dużo. Na tyle dużo, żeby wykupić uzbrojenie. Nastaną mroczne czasy.

— Mroczne czasy. Świetnie to ująłeś.

Obaj podeszli do swojego samochodu, wsiedli do niego, odpalili silnik, oświecili światła i spokojnie ruszyli ulicą w stronę zachodzącego słońca.